Newsletter
Gran Canaria - Historia
|
W czasach starożytnych obecne Wyspy Kanaryjskie znane były jako Wyspy Szczęśliwe , wyprawy na nie odbywali Grecy i Rzymianie, ponowne odkrycie archipelagu nastąpiło na początku XV wieku przez Europejczyków. W owym czasie wyspy zamieszkiwane były przez lud Guanczów, powiązany z kręgiem kultury Berberów, którzy podbili wyspy w połowie pierwszego wieku przed Chrystusem. W epoce poprzedzającej kolonizację hiszpańską Gran Canaria pełniła funkcje przystani dla statków genueńskich, francuskich i portugalskich odbywających wyprawy handlowe.
W roku 1477 prawo do wysp i ich dalszego podboju zostało wykupione przez hiszpańskich Królów Katolickich (Isabel i Fernando). Od tego momentu na wyspach toczyła się nieustanna walka między konkwistadorami a tubylcami, która zakończyła się ostatecznym zwycięstwem Hiszpanii w 1496 roku. Całkowite zdobycie Gran Canarii nastąpiło w 1483 roku i przypisywane jest postaci Pedro de Vera, który zakończył dzieło zainicjowane przez Juana Rejón. Rejónowi Hiszpanie zawdzięczają zbudowanie Królewskiej Osady Las Palmas u wylotu wąwozu Guiniguada, natomiast kampania wojskowa jego następcy- Very, została zakończona aktem poddania się ludów tubylczych zamieszkujących okolice Galdar i pacyfikacją reszty mieszkańców wyspy.
Od tego momentu na Gran Canarii zaczyna obowiązywać porządek polityczny, ekonomiczny i społeczny ustanowiony przez Hiszpańską Koronę, stolica Las Palmas przekształcona zostaje natomiast w główny ośrodek władz archipelagu i centrum administracyjne.
W XVII i XVIII wieku wyspy przeszły kryzys ekonomiczny, ze względu na znaczne zmniejszenie dochodów z eksportu dóbr rolnych do Ameryki i krajów Europy. W wyniku czego znaczna część ludności zdecydowała się na emigrację do Buenos Aires, Puerto Rico, Trinidad, Uruguay, Montevideo i Tejas (obecnie wielu z nich powraca). W roku 1822 stolicą prowincji zostało miasto Santa Cruz de Tenerife. Od tego czasu do 1927 roku trwała nieustanna rywalizacja Gran Canrii z Teneryfą o miano wyspy zasługującej na miano stolicy archipelagu. Władze Gran Canarii utworzyły m. in. na wyspie Konsulat Francji oraz organizacje militarne niezależne od Teneryfy. W latach trzydziestych XX wieku dokonano podziału administracyjnego Wysp Kanaryjskich na dwie niezależne prowincje z dwiema stolicami, co oficjalnie zakończyło wzajemną rywalizację.
Dopiero w połowie XIX wieku, kiedy na wyspach archipelagu wprowadzona została specjalna polityka gospodarcza- strefy wolnocłowe, zwolnienia podatkowe, wolny rynek- powrócił tutaj wzmożony ruch statków, a sytuacja ekonomiczna mieszkańców zaczęła ulegać stopniowej poprawie. Wraz z nasilonym ruchem statków w drugiej połowie XIX wieku na wyspę zaczęli przybywać pierwsi turyści z Europy, w tym czasie powstały też pierwsze hotele - w tym funkcjonujący od 1890 roku do dziś -Hotel Santa Catalina w Las Palmas de Gran Canaria.
Jednak dalszy rozwój turystyki został zachwiany przez Pierwszą i Drugą Wojnę Światową, jak również przez Hiszpańską Wojnę Domową, trwającą do 1939 roku i zakończoną trwającą do lat siedemdziesiątych dyktaturą Generała Franco. Turystyce nie pomogła nawet inauguracja lotniska Gran Canaria w 1930 roku. Przełomowym momentem okazało się jednak Boże Narodzenie 1957 roku, kiedy na Gando (ówczesne określenie lotniska Gran Canaria) wylądował wyczarterowany samolot szwedzkich linii lotniczych z niespełna 60 pasażerami na pokładzie. Od tego czasu Gran Canaria ustawicznie się rozwijała, by na chwilę obecną stać się jednym z najczęściej odwiedzanych kurortów na świecie. Od 1982 roku wyspy są Kanaryjską Wspólnotą Autonomiczną posiadającą lokalny parlament, rząd i wymiar sprawiedliwości. Obowiązują tu ponadto specjalne ulgi dla inwestorów oraz niskie stawki podatków pośrednich (IGIC – w wysokości 5% podatek obrotowy) również niskimi podatkami akcyzowymi objęte są paliwa, alkohol i wyroby tytoniowe.
       |
Logowanie dla AGENTÓW