Na około 200 r. p.n.e. archeolodzy datują udokumentowane dowody zamieszkiwania ludzi na Teneryfie, tymi pierwszymi osadnikami byli Guanches, lud powiązany z kręgiem kultury Berberów, którzy podbili wyspy w połowie pierwszego wieku przed Chrystusem. Pierwotni mieszkańcy wyspy trudnili się przeważnie wypasem zwierząt, uprawą roli i polowaniami, przekazy sugerują ponadto, że Guanczowie byli ludźmi bardzo dobrze zbudowanymi, wysokimi, mieli też jasne włosy i niebieskie oczy. Zanim Hiszpanie przybyli aby podbić wyspę, Teneryfa była już podzielona na dziesięć regionalnych królestw, których nazwy są używane do chwili obecnej.

W roku 1477 prawo do wysp i ich dalszego podboju zostało wykupione przez hiszpańskich Królów Katolickich (Isabel i Fernando). Od tego momentu na wyspach toczyła się nieustanna walka między konkwistadorami a tubylcami, która zakończyła się ostatecznym zwycięstwem Hiszpanii w 1496 roku. Teneryfa broniła się najdłużej ze wszystkich wysp, dopiero 12 grudnia 1495 roku w bitwie pod Acentejo Guanczowie zostali ostatecznie pokonani, eksterminowani bądź wywiezieni do Europy w charakterze niewolników. Ocalali tubylcy szybko się zasymilowali, przyjęli katolicyzm i zarzuciły własny język.  W 1723 roku Hiszpanie w środkowej części wyspy, gdyż wybrzeża nękane były atakami piratów założyli miasto La Laguna, będące pierwszą stolicą Teneryfy.  

W XVII i XVIII wieku wyspy przeszły kryzys ekonomiczny, ze względu na znaczne zmniejszenie dochodów z eksportu dóbr rolnych do Ameryki i krajów Europy. W wyniku czego znaczna część ludności zdecydowała się na emigrację do Buenos Aires, Puerto Rico, Trinidad, Uruguay, Montevideo i Tejas (obecnie wielu z nich powraca).

W roku 1821 stolicą prowincji zostało miasto Santa Cruz de Tenerife. Od tego czasu do 1927 roku pomiędzy wyspą Gran Canria a Teneryfą trwała oficjalna rywalizacja o miano wyspy zasługującej na miano stolicy archipelagu. W latach trzydziestych XX wieku dokonano podziału administracyjnego Wysp Kanaryjskich na dwie niezależne prowincje z dwiema stolicami, co oficjalnie zakończyło wzajemną rywalizację.

Dopiero w połowie XIX wieku, kiedy na wyspach archipelagu wprowadzona została specjalna polityka gospodarcza- strefy wolnocłowe, zwolnienia podatkowe, wolny rynek- powrócił tutaj wzmożony ruch statków, a sytuacja ekonomiczna mieszkańców zaczęła ulegać stopniowej poprawie. Wraz z  nasilonym ruchem statków w drugiej połowie XIX wieku na wyspę zaczęli przybywać pierwsi turyści z Europy.

Jednak dalszy rozwój turystyki został zachwiany przez Pierwszą i Drugą Wojnę Światową, jak również przez Hiszpańską Wojnę Domową, trwającą do 1939 roku i zakończoną trwającą do lat siedemdziesiątych dyktaturą Generała Franco. W tym czasie wyspa popadła w wielkie kłopoty gospodarcze, a część jej mieszkańców wyemigrowała do Wenezueli. 

Na początku lat 60-tych wyspa zastała przekształcona w strefę turystyczną, początkowo głównie dla brytyjskich turystów, jednak ustawicznie się rozwijała, by na chwilę obecną stać się jednym z najczęściej odwiedzanych kurortów na świecie. W owym czasie turystyka była skupiona głównie na północnej części Teneryfy na obszarze pomiędzy Puerto de la Cruz a stolicą Santa Cruz. Powstało też wiele wspaniałych hoteli, w tym najbardziej popularny Taoro w Puerto de la Cruz .

Od 1982 roku wyspy są Kanaryjską Wspólnotą Autonomiczną posiadającą lokalny parlament, rząd i wymiar sprawiedliwości. Obowiązują tu ponadto specjalne ulgi dla inwestorów oraz niskie stawki podatków pośrednich (IGIC – w wysokości 5% podatek obrotowy) również niskimi podatkami akcyzowymi objęte są paliwa, alkohol i wyroby tytoniowe.

Z biegiem czasu tereny turystyczne zaczęły obejmować nie tylko północne krańce Teneryfy ale w zasadzie objęły całą wyspę i zdominowały jej południe. Lokalne miejscowości szybko przekształciły się z niewielkich rybackich wiosek w olbrzymie kurorty turystyczne. Dzisiaj na południu Teneryfy znajduje się jedne z największych skupisk hoteli i ośrodków turystycznych na świecie, które odwiedza rocznie około 10 mln turystów z całego świata.